Van de oudheid naar de 20^e eeuw

Vandaag is een dag met uitersten. Ik begin de vijfentwintigste dag van de camperreis Sardinië met een bezoek aan de Phoenicische Tempio di Antas, daarna rijd ik door een mooi groen berglandschap om vervolgens een compleet verlaten mijngebied vol met ruïnes te doorkruisen om tenslotte te eindigen bij het mooie strand en de zee bij Magazzini.

In het kielzog van een cameraploeg

Ik ben niet zo vroeg opgestaan omdat ik pas om 9.30 uur terecht kan op de site van Tempio di Antas. Ik ben er samen met een kleine cameraploeg die beelden voor een documentaire aan het opnemen zijn. We zijn de eersten die de site vandaag bezoeken.

Weer een Giganten dag

Ik bezoek vandaag, op de negentiende dag van de camperreis Sardinië, twee top sites van de Giganten: de Nuragico de Santa Vittoria en de alles overtreffende Unesco site Su Nuraxi. Ik beleef een indrukwekkend stille avond.

Een voornemen

Gisterenavond heb ik nagedacht over wat ik vandaag en morgen zal uitvoeren van het programma. Er staan nogal wat te bezoeken Nuraghe-sites op de lijst. Maar ik vraag me af of het bezoeken van nog meer van deze sites veel meerwaarde heeft. Ik denk dat ik nu wel een heel goede indruk heb van het leven van de Giganten. Ik neem me dus voor alleen die sites te bezoeken die van een ster zijn voorzien.

Aan een van die sites ben ik gisteren voorbij gereden. Ik moet dus een paar kilometer terugrijden. Het betreft hier de Nuragico de Santa Vittoria. Ik ben er al om 8.30 uur maar ik moet een half uurtje wachten. Mooi de tijd om mijn verslag van gisteren bij te werken.

Een mindere dag

Gisteren heb ik route twee afgerond en vandaag, op de achttiende dag van de camperreis Sardinië begin ik met route 3. Daartoe moet ik eerst een stuk over een snelweg rijden en daarna volg ik wegen door een uiterst saai en droog landschap. Ik bezoek nog de Nuraghe Arrubiu.

Het vertrek uit Dorgali

Ik heb slecht geslapen want wat een smalle rustige weg leek te zijn bleek vannacht een behoorlijk drukke weg te zijn met nogal wat feestvierend volk dat het nodig vond om luid toeterend aan mijn camper voorbij te rijden. De eerste keer dat dit mij overkomt met de camper.

Dus vroeg opgestaan om op pad te gaan. Gisteren heb ik route 2 afgerond. Vandaag begin ik aan route 3 maar daartoe moet ik me eerst ca. 80 km verplaatsen.

Over de eenzame hoogvlakte bij Urzulei

Vanochtend vroeg, op de zeventiende dag van de camperreis Sardinië, wil ik een wandeling maken over de hoogvlakte bij Urzulei. Het is weer een indrukwekkende ervaring in een totaal ander landschap dan ik tot op heden gewend was. Daarna rijd ik door naar de bekende opgraving Serra Orrios.

Vooraf

Ik heb gisteren een van de dagverslagen teruggelezen. En dat was schrikken! Veel spelvauten, veel stijlfouten, veel niet lopende zinnen enz. Maar ik ga er nu niets aan doen. Dat doe ik naderhand wel. Ik rammel deze dagverslagen in één keer in de computer zonder ze terug te lezen. Anders kost het me te veel tijd. Excuses dus. Het zal uiteindelijk verbeterd worden.

Door de Monte Tonneri

Ik rijd vandaag op de dertiende dag van de camperreis Sardinië weer iets naar het noorden. De route gaat door het vrij kale grondgebied met zijn vele kuddes koeien en geiten. Daarna kom ik in een tegenovergesteld landschap: Veel bos en veel groen. Ik bezoek onderweg de Nuraghe Ardasai en heb een wat teleurstellende lunchpauze. Ik eindig de dag bij een brug over de Riu Calaresu. Morgen begint mijn wandeling hier.

Spatten op de ruiten

Als ik wakker word rond 7.00 uur blijkt het vannacht licht geregend te hebben. Niet veel maar toch… Het is behoorlijk wat afgekoeld voor zolang als het duurt.

Gisterenavond nog pogingen gedaan om de sterrenhemel te fotograferen. Mijn eerste poging. Helaas was er ¾ maan dus er was veel te veel licht. Toch geprobeerd en alles rond de regel van 500 in de praktijk gebracht. Maar ik moet de regel flink naar beneden bijstellen. Als ik de regel toepas lijkt het wel of de foto’s overdag genomen zijn. Volgende keer maar weer meer uitproberen.

Op weg naar de Monte Tonneri

Ik rijd het droge en kale gebied door waar alleen maar aan veehouderij gedaan schijnt te worden. Overal koeien en geiten op de weg. Ik merk dat er flinke verschillen zitten in karakter van de diverse kuddes. Er zijn kuddes die al wegrennen als ze je zien aankomen. Maar er zijn er ook die gewoon blijven liggen met een blik van ‘probeer me hier maar eens weg te krijgen’. Maar uiteindelijk wint de Ducato het altijd. Met name bij de enkele bronnen die ik tegenkom is er veel vee aanwezig.