Dag 50: Van Klingforsen naar Tennang

Een soort tocht naar Chatham

Het hoofdgerecht op het menu van vandaag is een bezoek aan het Nationaal Park Fulufjälet (201/8.496 km).

Het Nationaal Park Fulufjälet

Vandaag staat voor een groot deel in het teken van een bezoek aan het Nationaal Park Fulufjälet. Het duurt ongeveer een uurtje voordat ik er aankom. Het is nog vroeg en onderweg heb ik weer enkele rendieren gezien waaronder een met een enorm gewei. Helaas kon ik niet stoppen op een relatief drukke weg.

Aangekomen bij het Nationaal Park schrik ik van de vele auto’s die geparkeerd staan. Zo veel bijeen heb ik nog niet eerder in Zweden gezien. Maar het park is groot dus het publiek verspreidt zich wel.

Ik loop eerst rechtstreeks naar dé attractie van dit park: de waterval Njupeskar. Het is de hoogste waterval van Zweden met een vrije val van 70 meter. Indrukwekkend!.

Omdat de heen wandeling goed te doen was besloot ik maar om met een omweg terug te keren. Maar naar goed Zweeds gebruik bleek deze afstand in de praktijk toch flink tegen te vallen door lengte en steilte van de paden. Gelukkig geen klimpartijen. Maar uiteindelijk gehaald. Met gemengde gevoelens: enerzijds dat het gelukt was en anderzijds dat de leeftijd toeslaat en de actieradius minder wordt.

Op weg naar Evertsberg

Rond 15.00 uur vertrek ik weer uit het park om door te rijden naar Ljørdalen. De weg is doodstil en loopt door een wisselend landschap. Geen hoge dennenbossen maar laag loof- en dennenhout en (bijna) kale vlaktes.

Ik moet ook nog even over de grens van Noorwegen heen. Een beetje pesterig hebben de Noren vlak voor de grens een strook nieuw asfalt neergelegd. Maar nog geen 200 meter verderop is de weg net zo slecht als in Zweden.

Opvallend is dat soms hele stukken van het landschap begroeid zijn met korstmossen: een goed teken dat het met het milieu hier wel in orde is. Dit moet wel een snoepwinkel voor rendieren zijn omdat die korstmossen een essentieel voedselbestanddeel voor hen zijn. Overigens zijn korstmossen geen planten maar schimmels.

Wegwerkzaamheden

De laatste 40 km rijd ik in de richting van Evertsberg. Aan het begin van de weg staat een bord dat er wegwerkzaamheden verricht worden. Nou dat is wel het understatement van de dag. Bij wegwerkzaamheden denken wij vaak aan stratenmakers die al dan niet gemechaniseerd klinkertjes in het zand aan het timmeren zijn over een afstand van hooguit enkele tientallen meters.

Daar lachen de Zweden om: Als je het aanpakt moet je het ook goed doen: De volledige 40 km van deze weg wordt op de schop genomen. Ik heb diepe bewondering over hoe die Zweden dit soort klussen aanpakken.

Vrijwel al het asfalt wordt weggenomen en er worden groffe en fijnere gritlagen aangebracht voordat het asfalt aan de beurt is. Bovendien worden er zeker wel 40 duikers onder de weg aangebracht waardoor er tijdelijk een omweg gebouwd moet worden. Het wisselend eenrichtingsverkeer wordt op verschillende plekken met stoplichten geregeld. Hele bermen en heuvels worden weggehaald. Het grondverzet moet zeer zwaar zijn gezien de meer dan 50 zware Volvo trucks die ik geteld heb om het werk te verrichten.

Te laat besef ik dat ik eigenlijk wat foto’s van dit titanenwerk had moeten maken. Het wordt er maar één aan het einde van het traject. En dan gaat het in dit geval om een wat miezerig grondverzetswerk.

Nog even een ketting breken

Op een gegeven moment heb ik er wel genoeg van. Ik ben nog lang niet in Evertsberg aangekomen maar het is al 17.00 uur en ik wil een overnachtingsplek zoeken.

Bij het zoeken daarnaar wil ik bij een zijweg keren zonder dat ik in de gaten heb dat deze zijweg met een ketting is afgesloten. Een knal en de ketting is gebroken. Tja, ik ben natuurlijk ook Nederlander en nazaat van Michiel de Ruyter die zo dapper de ketting bij Chatham over de Thames kapot voer.

Ik heb geen enkele schade maar het kettinkje ligt er een beetje zielig bij. Geen eigenaar te bekennen aan wie ik het kan melden. Zet het maar in de boekhouding als bedrijfsongeval.

Uiteindelijk een mooie plek gevonden nabij de gebroken ketting aan een veld met bloeiende heide en korstmos. De dag krijgt nog een mooi einde als ik via whatsapp verneem dat het bij goede vrienden na ruim een jaar pure ellende, en dan bedoel ik echt serieuze ellende, alles weer in de goede richting aan het gaan is. Kijk, dat soort berichten maakt mijn dag echt gelukkig.