Dag 49: Van Funasdalen naar Klingforsen

Een korte route vandaag

Vandaag een wel heel korte route die grotendeels over onverharde wegen gaat maar veel tijd biedt om veel stops in te lassen. De korte route wordt verlengd door weer een stomme route-fout (189/8.295 km).

Vroeg op pad

Vandaag ben ik al heel vroeg wakker en dus al om 6.00 uur opgestaan. Geen douche maar een duik in het meertje. Luna staat verschrikt toe te kijken. Alhoewel Golden Retrievers in het algemeen gek zijn op water is zij de uitzondering die de regel bevestigt.

De matinale Zweed

Om 8.00 uur dus al op pad. Het is zaterdag dus ik verwacht op dit uur van de dag niet veel verkeer op de weg. Ik had het idee dat de Zweed niet zo matineus ingesteld was maar daar blijk ik me toch in te vergissen. Het is weekend dus vrije tijd.

Aanhangwagentjes worden achter auto’s gehangen, fietsen worden beklommen, bagagekoffers worden op het dag gehesen en velen zijn al op weg voor een ochtend run. Voor sommigen is dat nog niet zwaar genoeg en lopen ze dus met in beide handen een gewicht. Lang leve het weekend.

Ik ga eerst even bij de Coop boodschappen doen en als ik voor de zekerheid even de route controleer merk ik dat die helemaal niet goed is. Corrigeren dus en dat betekent dat ik toch weer veel kilometers verkeerd gereden heb.

Het eerste doel is Hogvalen vanwege de fraaie houten huizen waarin overwegend nog steeds oudere mensen wonen. Het is weer een tip uit dat vermaledijde routeboek. Dan merk ik dat er een onverharde weg aan de andere kant van de rivier loopt. Dat zal de weg dus moeten zijn. En dat is hem ook.

Een prachtige onverharde weg

Het is een prachtige makkelijk te berijden onverharde weg. Opvallend is dat er heel veel korstmossen groeien, onmisbaar voedsel voor rendieren.

Gedurende het eerste stuk van de weg zijn er nog veel rendierverblijfplaatsen te zien ook al zijn de rendieren naar de hoger gelegen berggebieden verhuisd. Er staan veel houten hekken op sommige stukken langs de weg om te voorkomen dat de rendieren naar een belendend terrein overlopen dat niet voor hen bestemd is. Aan de conditie van het hek te zien trekken niet alle rendieren zich hier iets van aan. Ook worden er langs de weg soms lappen (de stof; niet de vertegenwoordigers van de bevolkingsgroep) opgehangen eveneens om te voorkomen dat de dieren de verkeerde route nemen.

Een bejaardenhuis maar dan anders

Daarna wordt het terrein kaler met schaarse begroeiing. Dan kom ik uit bij een groep prachtige houten huizen die nog bewoond worden. Ik neem aan dat dit de groep huizen is waar de foute reisgids verkeerd naar verwees. De bewoonsters blijken gemiddeld ruim over de 80 te zijn en zijn zeer op hun privacy gesteld want bij de inrit staat in niet mis te verstane woorden aangegeven dat dit privéterrein is.

Het zijn ongeveer 6 huizen die uit balken zijn opgebouwd. Er wordt schijnbaar alleen op hout gestookt gezien de grote voorraad stookhout die er ligt. Maar er is ook een enkele televisieantenne waar te nemen. Ik blijf op gepaste afstand.

Klingsforsen

Vervolgens rijd ik over deze prachtige weg richting Idre en als ik daar bijna ben kom ik aan bij Klingsforsen: een indrukwekkende stroomversnelling in een rivier. Het is er prachtig en omdat het al weer tegen 16.00 uur loopt besluit ik om deze plek dan maar gelijk te gebruiken als overnachtingsplek. Het is wel lawaaiig maar het geluid van water is eentonig dus daar zal ik wel doorheen slapen. Luna bewijst het door gelijk diep in slaap te vallen.

Ik heb nog veel tijd om te koken en had in de Coop ingrediënten gekocht voor een Zweedse maaltijd: Korvstroganoff met Zweedse rijst. Nou klinkt stroganoff niet erg typisch Zweeds en rijst is ook niet het eerste graan waar je aan denkt bij Zweden maar het schijnt toch oorspronkelijk te zijn. Niet echt een gerecht waardoor je je fan van de Zweedse keuken gaat voelen. Maar dat kan natuurlijk ook aan de kok liggen.

Wat ik lees

Ik heb vanmiddag laat het boek Over het verdwijnen van rituelen van Byung-Chul Han. Niet een gezellig vakantieboek maar toch heel erg de moeite waard. En aan 116 bladzijden kun je je geen buil vallen.

Byung-Chul Han is hoogleraar aan de Universiteit voor de Kunsten in Berlijn. Hij betoogt in zijn boekje dat rituelen vorm geven aan ons leven en ons met elkaar verbinden. Maar in een wereld die draait om efficiency en individualisme, verdwijnen deze symbolische handelingen steeds meer. Dat berooft ons van stabiliteit, betekenis en gemeenschap waarin mensen zich gevangen gaan voelen in zichzelf en afgesneden voelen van iets groters.

Hij bewijst dit door aandacht te besteden aan productiedwang, authenticiteitsdwang, het gemis aan sluitingsrituelen, feest en religie, de beweging van mythe naar ‘dataïsme’ en de verleiding van porno.

Het lijken willekeurige onderwerpen maar ze worden steeds met elkaar in verband gebracht en illustreren het leger en betekenislozer worden van onze levens.

Mooi betoog ook al is hij door zijn gedrevenheid wat te veel overgeheld naar een wat gelijkhebberige stijl. Desalniettemin een mooie poging om ons leven beter te begrijpen.