Via Brindisi naar Patras

De vierde dag van de Camperreis Griekenland is (hoop ik) de laatste lange reisdag. Ik volg niet meer de autostrada maar volg de oude snelweg die voor een groot gedeelte langs de Adriatische Zee loopt om uiteindelijk in Brindisi aan boord van een Ferry te gaan die mij naar Patras brengt.

Goed geslapen en weer vroeg opgestaan. Eerst ontbeten, de bus schoongemaakt en de tekst voor de blog geuploaded. Om 8.00 uur rijd ik al weg en ik ga eerst de autostrada op om water te tanken en te lozen en het toilet te ledigen. Alles is goed gegaan. Daarna weer van de autostrada af. Ik hoef vandaag ‘maar’ ca. 400 km te rijden en ik kies er voor om de oude hoofdverbinding tussen noord en zuid te nemen. Al vrij snel kom ik een Fiat-garage tegen. Ik vraag of ze even naar mijn probleem kunnen kijken. Helaas spreekt geen van allen Engels of welke andere taal dan Italiaans dan ook.

Bij de receptie komt een man binnen met krulhaar en een klein intellectuelen brilletje op. Hij blijkt de charmante hoofd technicus te zijn. Met een buiging laat hij mij voorgaan op weg naar mijn auto. En met handen en voeten en een paar gemeenschappelijke woorden communiceren wij. Alsof hij als arts een zieke patiënt bezoekt, onderzoekt hij met een klein zaklampje de auto. “Niveau aqua normale?” “Molto normale”. “No aqua (en hij maakt een gebaar dat verliezen betkent)”. “No aqua (en ik maak ook het verlies gebaar).” “Molto bene!!!” “Air Condition OK?”. “Non so”.

Hij probeert de airco en die werkt niet. Hij kijkt naar de radiator. Die van het koelsysteem is in orde en werkt uitstekend hetgeen hij verwoordt met een “molto bene”. Terwijl hij zijn vingers van zijn rechterhand op elkaar legt en zijn nagels kust en de kus in de lucht gooit. Dat is dus in orde. Dan onderzoekt hij ook de rest van de schade. “No problem” Aha, hij kent dus toch Engels.

Voor de zekerheid zet hij een los onderdeel vast en constateert: “Tutti e bene! Molto bene! E Securo!!!” Op dat woord zat ik te wachten. Hij gesticuleert dat ik veilig verder kan reizen. Als ik vraag hoeveel het onderzoek kost, want hij is ruim een half uur er mee bezig geweest, kijkt hij mij beledigd aan en gebaart dat ik weg kan rijden en zwaait me vrolijk uit. Wat  een leuke en charmante monteur! Daar moeten we er meer van hebben in Nederland!